Kunst in het leven van

Philippa van Loon

Sommigen groeien ermee op, anderen ontdekken pas op latere leeftijd de waarde van kunst. Voor de een is het versiering, voor de ander van levensbelang. In deze rubriek vragen we een bekende Nederlander naar de rol van kunst in zijn of haar leven. Aan het woord: Philippa van Loon (1964, Chicago), het laatst levende lid uit de familie Van Loon van het Amsterdamse Museum Van Loon. Zij woont met man en kinderen in Zuid-Frankrijk, maar groeide op in het beroemde pand aan de Keizersgracht dat door haar vader in de jaren zeventig werd opengesteld voor publiek. Philippa werkt als kunstenaar en curator; zij heeft hedendaagse kunst in Museum Van Loon geïntroduceerd. "Ik vind het belangrijk dat ook voor kunst van nu een plaats is in het historische familiehuis."

Wat is uw vroegste kunstherinnering?
Mijn moeder werkte voor haar huwelijk in de jaren vijftig en zestig in een galerie in New York, waar werk van hedendaagse Franse kunstenaars werd getoond. Zij is altijd bevriend gebleven met deze kunstenaars en wij zochten ze regelmatig op in hun ateliers. Ook nam ze me mee naar tentoonstellingen in musea en galeries. Zelf opende ze haar eigen galerie in Amsterdam in de zeventiger jaren, in het souterrain van het museum. Dezelfde kunst hing bij ons thuis tussen de historische portretten van voorouders. Goede herinneringen heb ik ook aan mijn eigen kinderportret, dat nu tijdelijk te zien is in het museum op de tentoonstelling Kinderportretten, Van Santvoort tot Lampe. Het is geschilderd door Gisèle d’Ailly, die voor mij een grote bron van inspiratie is geweest. Niet voor niets heb ik mijn eigen dochter Gisèle genoemd.

Wat was de eerste afbeelding die u ophing?
In mijn kinderkamer mocht ik een serie levensgrote zwart-witfoto’s van wilde paarden in de Camargue ophangen. Ze waren gemaakt door een vriend van de familie die daar woonde en filmmaker was. De hele kamer was gevuld met deze foto’s. Ik ben nu getrouwd met de neef van deze filmmaker.

Welk kunstwerk kan u tot tranen roeren?
Eigenlijk geen. Wel word ik erg gelukkig van kunstwerken die mij aanspreken en kan ik er helemaal enthousiast of opgewonden door raken. Het voelt dan alsof het helemaal klopt, alsof ik een wereld betreed die helemaal juist voelt, die mij inspireert en vrijheid biedt. Ik huil overigens wel bij films, of ze nou goed zijn of slecht!

Wat is uw favoriete museum in Nederland of daarbuiten?
Huizen van mensen spreken mij vaak aan, zoals Dali’s huis in Cadaquès, Freuds huis in Londen en die van Peggy Guggenheim in Venetië. Maar voor tentoonstellingen ga ik graag naar de Tate Modern in Londen, het Stedelijk Museum in Amsterdam of het Centre Georges Pompidou in Parijs.

Welke stad zou u vaker willen bezoeken?
Ik zou vaker in New York willen zijn, het is daar zo levendig en vol activiteit en creativiteit. Ook zou ik graag naar Shanghai willen. Ik ben er nog nooit geweest, maar het schijnt het New York van het Oosten te zijn.

Als welke kunstenaar had u geboren willen worden?
Voor de kwaliteit van haar werk en de duur van haar carrière als Louise Bourgeois, maar ik weet niet zeker of ik haar jeugd ook had willen meemaken. Voor alle romances, vriendschappen, speelsheid en artistieke productie: Picasso. En voor alle ontmoetingen en rare belevenissen in zijn tijd op die plek, Warhol, maar dan zonder een kogel in mijn borst!

Welke rol speelt kunst in uw leven?
Naast mijn familie speelt kunst de grootste rol in mijn leven. Sinds de jaren negentig ben ik voorzitter van de Stichting Van Loon en organiseer en initieer ik tentoonstellingen met hedendaagse kunst in het Museum Van Loon. Niet alle bezoekers kunnen dat waarderen, maar ik vind het belangrijk dat ook voor kunst van nu een plaats is in het historische familiehuis. Kunst is mijn passie, in alle vormen: maken, zien, verzamelen, tonen en delen. En met de tijd neemt die passie alleen maar toe.

Dit interview verscheen in het Vrije Academie Magazine van mei 2014.