Kunst in het leven van

Ruud de Wild

Sommigen groeien ermee op, anderen ontdekken pas op latere leeftijd de waarde van kunst. Voor de een is het versiering, voor de ander van levensbelang. In deze rubriek vragen we een bekende Nederlander naar de rol van kunst in zijn of haar leven. Dit keer voelen we Ruud de Wild (1969) aan de tand. Bn'er, deejay, kunstenaar, vader. En dan het liefst in omgekeerde volgorde. Het penseel kwam eerder in zijn leven dan de microfoon. De Wild is geen bn'er met een hobby, maar een gedreven kunstenaar. We spraken hem in zijn atelier annex huiskamer in Amsterdam. Over Christo, Koolhaas en zijn streven naar echtheid. De Wild: 'Ik ben misschien niet makkelijk maar wel echt.'

Wat is uw vroegste kunstherinnering?
Scheppend? Als tiener tekende ik het behang in mijn slaapkamer vol. Ik was toen al met letters bezig. Veel letters. Niet uit puberwoede, maar meer gedreven door een vrolijk soort rebellie. De eerste keer dat mijn ouders dat ontdekten waren ze het kwaadst. Daarna raakten ze eraan gewend. De tekeningen mochten blijven zitten, want een nieuw behang, dat ging zomaar niet. Ik kom uit een grote familie met elf kinderen. Een familie van drukkers. Ik ben niet opgegroeid met kunst, maar wel met letters.

Wat was de eerste afbeelding die u ophing?
Ansichtkaarten van het WK-voetbal in Mexico. Dat lettertype zie je nu weer opduiken; het is voor de derde keer retro. Wat mij in die voetbalkaarten aantrok was de combinatie van beeld en letters. Toen ik 20 jaar geleden letters op doek begon te schilderen, werd er met dedain op mijn schilderijen gereageerd. Dankzij Banksy is de elite toegankelijker geworden. Nu mag het ineens. In mijn werk zitten zeker graffiti-invloeden, maar ik ben niet van de straat. Wel een autodidact. Dat is mijn redding: ik heb er lang over mogen doen.

Welk kunstwerk kan u tot tranen roeren?
Who's Afraid of Red, Yellow and Blue van Barnett Newman. Het werk daagt je uit. Het is niet voor niets dat een of andere gek het wilde beschadigen. Actie, reactie is immers dé basisafspraak in de kunst. Hoewel ik op het moment de reactie, de vernieuwing een beetje mis. Nog nooit hebben zoveel mensen op elkaar geleken. Ze lijken uit drie mallen te komen. Een oude rebel als Jean-Paul Gaultier ontwerpt nu banken!!?? Architectuur kan me trouwens ook geweldig raken. Rem Koolhaas is een held van mij, vooral vanwege zijn ritme. Heb je De Rotterdam gezien? Dat zijn lopende letters. Het gebouw is voor altijd op reis. Schitterend, je blijft ernaar kijken.

Wat is uw favoriete museum in Nederland of daarbuiten?
Het Grand Palais in Parijs. Vanwege de afwisselende programmering, de architectuur van het gebouw, de lichtinval, de locatie. 's Avonds geven ze er feestjes. Dan maak je na afloop nog een wandeling over de Champs-Élysées... Nummer twee is de Neue Galerie in Berlijn, omdat het gebouw onder het maaiveld ligt. Bijzondere plek. Is belangrijk voor een museum. Ik heb ook vreselijk medelijden met het Van Gogh Museum, dat in zo'n lelijk lintje met tuttige overburen staat. Sneu. Het nieuwe Stedelijk vind ik wel te gek. Sinds de heropening doet Amsterdam wat mij betreft weer mee. Die hoek is helemaal oké.

Welke stad zou u vaker willen bezoeken?
Londen, waar ik een poos heb gewerkt toen ik Top of the Pops presenteerde. De stad voelde als mijn tweede thuis, maar heeft ook een zwarte kant. De mensen zijn er carrièregedreven en werken snoeihard. Het is onmogelijk om in Londen een sociaal leven op te bouwen zoals we dat hier kennen. Doordeweeks gaat iedereen vroeg naar bed en in het weekend werd uitgegaan in hotellobby's! Triest. Anoniem. Eenzaam. Dat mis ik niet, maar wel het Londense aanbod aan kunst en cultuur.

Als welke kunstenaar had u geboren willen worden?
Geen. Nee echt niet. Moet ik iemand noemen? Oké, vooruit: Christo. Hij doet de dingen die ik graag zou willen doen, en dat is landschappen veranderen. Een van de grootste kunstwerken van deze tijd, het achtste wereldwonder als je het mij vraagt, is bijvoorbeeld de ingepakte Pont Neuf. Napoleon moet zich hebben omgedraaid in zijn graf. Ook heeft Christo een paar honderd olievaten in de vorm van een piramide in de woestijn gezet. Wauw. Zijn ingrepen staan nooit gek. Het zijn toevoegingen waar je aan moet wennen, maar die je mist wanneer ze er niet meer zijn. Christo is ook een slimme zakenman, want zijn tijdelijke kunst gaat gepaard met blijvende spin-offs. Als ik het als directeur van een museum voor moderne kunst voor het zeggen had, dan zou ik iets van Christo aankopen.

Welke rol speelt kunst in uw leven?
De hoofdrol. Kijk om je heen. Dit is niet alleen mijn atelier, het is mijn kantoor, mijn radiostudio, mijn huiskamer. Zonder kunst zou ik ergens op een reclamebureau ongelukkig zitten zijn of tot in lengte der dagen bij de radio werken. Ik weet dat ze me beschouwen als een bn'er met een hobby, maar ik schilderde lang voordat ik op de radio kwam. Bij de publieke omroep paste dat nog wel: de deejay die in zijn vrije tijd aan kunst doet. Bij de commerciëlen hebben ze je liever als one of the guys, lullen over bier en vrouwen. Mijn afscheid van radio 538 is breed uitgemeten in de pers. Waar maken mensen zich druk om? Momenteel werk ik aan een doek voor een tentoonstelling in De Fundatie die door Nick en Simon wordt samengesteld. Ze hebben me gevraagd een schilderij bij een van hun liedjes te maken. Misschien dat er daarna een solo volgt. Dat zou een eer zijn, geen must. Mijn streven, en dat geldt voor alle aspecten in mijn leven, is echtheid. Ik ben misschien niet makkelijk, maar ik ben wel echt. Een evangelist van het echte, schrijf dat maar op. (lacht)

Dit interview verscheen in het Vrije Academie Magazine van december 2015.